Placek eksperymentalny (dobry na zmarszczki)

Placek eksperymentalny (dobry na zmarszczki)
11 stycznia 2006

Dlaczego stare ludzie tak się lubują w cieście drożdżowym? Czy dlatego, że zdrowe? No, ja wątpię. Na moje wyczucie ciasto drożdżowe jest ciężkostrawne. Ale to tylko na oko. Żołądek na ten temat milczy. I usta milczą. A dusza śpiewa: koooocham cię!
A może ciasto drożdżowe to wspomnienie szczęśliwych chwil dzieciństwa?
No, nie wiem.
Czy ja się starzeję, skoro ciasto drożdżowe chodziło za mną jak głupie?
Hej, nie ma rady na to
chodzi wódka za tata
taka ci bestia chytra.
Na czele tata drepta
za tatą zaś pół metra
drepta sobie pół litra!
Zgiń, przepadnij – pomyślałam.
I zrobiłam sobie ciasto drożdżowe. No bo wielkie mi rzeczy.
4 pomarańcze z grubą skórką nakłułam wykałaczką gdzie niegdzie. Wpakowałam do garnka, ugotowałam. Kiedy już były miękkie, wyjęłam z wody, osączyłam i poczekałam, aż wystygną. Pokroiłam w grube plastry, odrzucając pestki.
Z 40 dag cukru i małej ilość wody zrobiłam gęsty syrop i przesmażyłam w nim plastry pomarańczy. Wyjęłam, pizgłam na sitko, i se stygły.
Następnie rzuciłam sę do tworzenia ciasta drożdżowego z: 50 dag mąki, 5 jaj, 4 dag drożdży, 15 dag cukru i szklanki mleka. Odstawiłam do wyrośnięcia.
Połowę wyrośniętego ciasta rozsmarowałam na blasze. Przełożyłam pomarańczami, a na to nawaliłam drugą warstwę ciasta.
Znowu zostawiłam do wyrośnięcia
Posmarowałam jajcem, posypałam grubym cukrem i sru go do nagrzanego piekarnika.
Wnioski 
Ciasto jest bardzo dobre, ale następnym razem przepis zmodyfikuję. Otóż dwie z czterech usmażonych pomarańczy jednak obłupię ze skóry i je wypizgnę do kubła. Gdyż z czterema skórami ciasto wychodzi nadmiernie naperfumowane. Pozostałe dwie skóry okroję z pomarańczy i wprawdzie dodam je do ciasta, ale dość drobno posiekane.
Przepis oryginalny jest doby, ale moja modyfikacja lepsza. Ciamk, ciamk.